IKK 4 2009 - Oldenzaal

Hard en overwegend fair, zo heb ik de vierde IKK race ervaren. De laatste weken waren we druk doende geweest met de plaatsing van de rijders in de First en Second Division van het Nederlands Kampioenschap indoor racing individueel, de IKK. Zo'n veertig rijders en rijdster passeerden de revue. Op basis van drie criteria werd uiteindelijk iedereen geplaatst en konden we voor het eerst in Oldenzaal zien hoe de plaatsing uit zou pakken.

Je bent als organisator natuurlijk meer dan benieuwd hoe de gepromoveerde rijders het er af zouden brengen, in dit geval Peter van Dijk (ZG), Ivo van Strien en Billy van de Clundert (ZG).
Omdat we met meer rijders per poule in Oldenzaal racen dan de vijftien geplaatste rijders in de First mochten ook Vince Joseph, Eric van den Hoogen, Ruben Boutens en Dave Noija hun kunsten in de First vertonen.

We hadden er al een paar weken naar uit gekeken, en als je dan eindelijk in je auto onderweg bent naar Oldenzaal, krijg je dat prettige familiegevoel over je dat in de IKK heerst en deze competitie zo kenmerkt.
Dat gevoel zouden we niet meer kwijt raken totdat we uiteindelijk na de terugreis weer voor de eigen woning stopten. Kort gezegd, we hebben een geweldige racedag meegemaakt.

Een voordeel van twee poules waarin de rijders akelig gelijkwaardig aan elkaar zijn is spanning van de eerste tot de laatste meter, van de eerste tot de derde heat per poule.
De gelijkwaardigheid van de rijders brengt ook wel een nadeel met zich mee als je het als nadeel wilt zien trouwens: Vorming van groepen waarin iedere rijder de totale concurrentie wil verschalken en zich zo naar voren wil rijden. We hebben wat heftige taferelen de revue zien passeren. Dat maakt het racen mooi, is de slagroom op de taart: Heftig strijden om iedere meter en er uiteindelijk als winnaar uit zien te komen. Maar wel binnen de grenzen van het toelaatbare, dat is de kunst van het spelltje dat karting heet.

En zo kwamen vanaf 10.30 uur de rijders binnen druppelen. Zichtbare spanning en veel lopen naar de toiletruimte kenmerken deze aan de races vooraf gaande uurtjes.

Omdat ik ook rijkelijk aan de vroege kant was, nam ik eens de tijd om via de foto's aan de muur in de kantine een beetje te mijmeren. Want jongens, wat heeft deze baan een geschiedenis. Het circuit ligt er al vanaf 1962. Prachtig om de kart-evolutie in beeld te zien. Als je dan ook nog de foto tegenkomt van Alain Prost die hier in 1973 wereldkampioen karting werd en op de foto juichend over de finish gaat, dan realiseer je je dat je mee mag werken aan zo'n stuk geschiedenis. En dat voelt goeeeeeeeeeeeeeed.

Als dan Albert eindelijk met de loting van de drie karts per rijder begint en deze bekend maakt, maakt iedereen zich op voor de komende strijd.

Een strijd die begon met de Second Division.
Toch wel een beetje tot mijn verbazing, en eigenlijk ook weer niet, pakte Yvonne Houffelaar de pole. Yvonne verkeert in een bloedvorm en dat zou iedereen merken.
Achter haar Dirk Ahrens en Jerfaas van Sijll, terwijl nieuwkomer Frank Bamberg de vierde stek voor zich opeiste, net voor klassementsleider Second Division Paul Broekmeulen en tweede dame Laura van Veldhuisen.

Heerlijk om de 19 rijders van de startplaats te zien vertrekken nadat de Nederlandse driekleur was gezwaaid.
Yvonne gooide meteen de deur dicht in de 90 graden bocht naar rechts.
Dat lukte niet iedereen, zodat de nodige positiewisselingen meteen al plaatsvonden. In de eerste knikken was het flink duwen en blokken, waardoor in deze eerste ronde door een aantal rijders de slag al verloren werd. We zeggen het iedere keer weer; De race wordt nooit in de eerste ronde gewonnen, maar wel vaak verloren. En zo was het nu ook weer voor een enkeling.

In de Second wordt anders gereden dan in de First, waar de rijders gecontroleerder zijn. Vaak vanwege de langere ervaring en het beter omgaan met de wedstrijdspanning.
Niettemin, Yvonne was een klasse apart en bleef weg. Uiteinde pakte ze vier seconden op Jerfaas van Sijll, die zijn ervaring aanwendde om alle aandringende rijders achter zich te houden. Hij was constant in gevecht met o.a. Frank Bamberg. Frank rijdt intelligent, kijkt goed en valt constant aan. Je bent hem nooit kwijt en daar kwam Jerfaas regelmatig achter als Frank weer eens binnendoor kwam.

Zeventien van de negentien rijders eindigden in de zelfde ronde.
Bij de ZG waren het Rene Melenhorst en verrassend Arnaud Prins die op algemeen 9 en 10 de eerste slag bij de ZG categorie wonnen.
Opvallend Paul Broekmeulen die wisselend reed, terugviel naar de laatste plaats en vervolgens toch terugvocht naar 8, net achter de verrassend sterke Mark de Bruin.

De ervaring leert dat de races twee en drie in spanning nog meer toenemen en dat was nu ook het geval.
Het was Frank Bamberg die in de tweede race het voortouw nam en na een zinderende strijd het voordeel pakte op Jervaas en Yvonne. Yvonne hield lang stand, maar moest Frank voor laten gaan en uiteindelijk aan hem de overwinning laten. Een overwinning met glans, want de manier waarop hij Jerfaas aftroefde verdient alle lof. En die kreeg hij na afloop vooral van Jerfaas die zich een sportief rijder toonde.
Yvonne moest ook in Dirk Ahrens en Annelien Boutens haar meerdere erkennen. Annelien Boutens? Jazeker Annelien Boutens. Vanaf P14 hield ze verschrikkelijk huis tussen de mannen en reeds strak naar voren om uiteindelijk ook nog voor Dirk P3 voor zich op te eisen.
Annelien voerde een grote groep aan. Tien rijders zaten gewoon binnen een seconde op de eindstreep. Het was tot op het laatst niet duidelijk wie waar zou eindigen. Het ene moment lag je drie, om een bocht verder weer op veertien te koersen. Malcolm Poppe ervaarde dit aan den lijve. Van drie in een paar bochten terug naar veertien. Hij was er zo door van slag dat hij niet meer naar voren wist te komen. Sowieso een moeilijke opgaaf in deze groep, wat ook ervaren werd door Paul, die in de verdrukking kwam telkens als hij een enkele plaats had gewonnen en uiteindelijk op dertien eindigde. Hetzelfde gold voor Mark de Bruin, Jeroen Feenstra en Laura van Veldhuisen, die een ongelukkige heat reden.
Nieuwkomers Bart Agazzi en Niels Snoeck voelden zich na wat aftasten meteen thuis in de IKK. Hun resultaat mocht er zijn, 11 en 12 in deze heat.

Beter brachten Rene Melenhorst en Arnaud Prins het er af. Ze hadden bezoek gekregen van de derde ZG-er, Bart Louwes en eindigde op 8, 9 en 10. "Niette slechte" voor de ZG-ers. Bart was zichtbaar vermoeid en erkende dat het niveau nog meer is toegenomen sinds zijn laatste race in 2008.

De derde race moest de beslissing brengen, want zowel Frank als Jerfaas hadden vier punten en stonden vooraan op de grid, met Frank vanwege de betere rondetijd op pole.
Frank wist dat hij het moeilijk zou krijgen in deze gelote derde kart. Hij hield het kort vol, want vrij kort na de start pakte Yvonne Houffelaar de hele eerste groep in een ronde tijd. Ze liep weer eens uit naar negen seconden voorsprong.
Frank hield lang stand op P2 en hield de hele compacte meute van zeventien rijders achter zich. Je zag het bijna aankomen en het gebeurde. De groep was zo aan het duwen en trekken achter de verbeten standhoudende Frank, dat uiteindelijk een botsing onvermijdbaar was. Bart Agazzi tikte Frank er uit en de hele groep kwam binnendoor. Frank was meteen kansloos voor het podium. Sneu, heel sneu. Bart reed ook zichzelf uit de race en zal nu nog steeds spijt van de actie hebben denk ik.

De weg lag vrij voor met name Malcolm Poppe en Annelien Boutens die optimaal profiteerden en na een zinderende derde race als tweede en derde over de streep kwamen.
Voor ZG Rene Melenhorst die de race van zijn leven reed en zelfs voor Dirk Ahrens en Eric van der Veen eindigde. Eric streed met Mark de Bruin en Arnaud Prins om P6 en won dit maar nipt. Arnaud reed zijn beste race in twee seizoenen tot nu toe en HOE!! Meteen podium ZG

Laura van Veldhuizen herstelde zich enigszins en reed naar negen, net voor Jerfaas van Sijll, die het dit keer moeilijk had. Typerend trouwens voor hoe dicht de groep bij elkaar zit in prestaties, als je ziet dat Jeroen Feenstra hier gewoon bij aansloot na in de vorige race er niet aan te pas te zijn gekomen.

Ook mooi de strijd tussen Iwan Gerbes, Rene Wegman en Patrick van den Berg. De hele race als aan een touwtje zichtbaar genietend van de strijd. Mooi om deze mannen zo te zien genieten. En dan doen wij het ook.

Als je dit hebt gezien, wat kun je dan nog meer verwachten als de First Division in de baan komt. Niets dacht ik in eerste instantie. Maar dat was te gemakkelijk gedacht.
Want de mannen rijden gewoon een klap harder en doen dat ook nog eens in een homogene groep.
Het is moeilijk te omschrijven, maar kort gezegd spat de ervaring er van af. Rust, geslepenheid, concentratie, toeslaan op het juiste moment, het is allemaal in ruime mate aanwezig.
En dat maakt deze Divisie zo aantrekkelijk voor iedere rijder, maar ook zeker voor de toeschouwer.
Geen gezeur over verschil in karts, nee gewoon altijd vooraan moeten rijden als je hoog in het klassement wilt eindigen. En een aantal rijders beheerst dat kunstje.

Een van hen luistert naar de naam Kevin den Ouden. Niet voor niets kampioen in 2007 en 2008.
Het zat hem in de eerste races wat tegen agv materiaalpech, maar hij zou vandaag terug slaan.
De pole was in ieder geval de eerste winst.
De broertjes Niels en Vince Joseph op een tiende op twee en drie, Pim Speelman op vier en klassementleider Jeroen van As op vijf.
De eerste acht stonden gewoon binnen een halve seconde, hoezo aan elkaar gewaagd?

Na de start was het Kevin die de kop resoluut pakte.
Ik meende hem "adios amigo's" te horen roepen op het moment dat hij het gat sloeg.
Niemand had weerwoord en Kevin bouwde een voorsprong op van 11 seconden.
Jeroen van As had flink last van de ontketende Dave Noija maar schudde hem bij een verkeerde inhaalactie af. Dave blijft constant aanvallen, maar doet dat ook wel eens op een manier die net niet kan.
Hij won wel de onderlinge strijd van Niels, Pim en Vince. Niels en Vince zijn broertjes met veel broederliefde, maar niet op de baan. En zo hoort het. De strijd met Pim was er een om in te lijsten.

Niels Mutser zwom tussen hen en de achtervolgende groep, die werd aangevoerd door "blokkoningin" Annemarie Borgers. Ze hield stand tegen Joop van Grinsven, Mark van den Anker en Quyen Nguyen.
Mark en Quyen toonden aan toppers onder de ZG-ers te zijn. Ze verbeteren zich van race tot race en dat is prettig te constateren.

Ruben Boutens, Paul Bax en Edgar Wurster vochten de volgende strijd uit en daar werd nog wel eens een "lichaampje bij gebruikt" zoals Edgar het uitdrukte. Het bleef binnen de grenzen en we genoten volop.

Billy van de Clundert, Marcel Kerkhofs, Ivo van Strien, Peter van Dijk en Erik van den Hoogen sloten al strijdend de rij.
Peter mailde me een mooie omschrijving van zijn eerste belevenis in de First Division die ik jullie niet wil onthouden: " Moet denk ik nog even wennen aan het rijden in IKK 1, het rijdt net iets sneller en compacter. Dit was ik niet gewend van het IKK 2."

Race twee leek weer voor Kevin te worden. Teammaatje Jeroen van As stootte resoluut door naar P2 en bumper aan bumper ging het rond, af en toe van positie wisselend.
Alleen, er was geen rekening gehouden met ZG-er Edgar Wurster. Maar hij kwam gewoon even van veertien naar de kop gereden. Voordat de mannen het door hadden lag Edgar aan kop en stond deze positie niet meer af.
Een toeschouwer drukte de capaciteiten van Edgar als volgt uit: "Soms is hij laconiek en gelooft hij het wel, maar als hij het op zijn heupen heeft is hij niet te verslaan". Kennelijk had hij het nu "op zijn heupen".
Kevin hield Jeroen van zich af en koerste naar twee.

Achter hen werd een verbeten gevecht gevoerd door Pim Speelman, Niels Mutser (die het licht ook weer had gezien) en Annemarie Borgers. De finish was in deze volgorde. Nadat we lang niet konden voorzien wie als winnaar van deze groep uit de bus zou komen was het Pim die via een prachtige inhaalactie het plecht in zijn voordeel beslechtte.

Achter hen deden Erik van den Hoogen en Mark van den Anker (ja weer hij) goede zaken voor het ZG klassement, terwijl ook Ruben Boutens, Ivo van Strien, Marcel Kerkhofs en Paul Bax aansluiting bij deze groep hadden gevonden.
Vince Joseph viel met een lastige kart terug naar 14, net voor Joop van Grinsven die ook een lastige heat beleefde en Dave Noija. De laatste plaatsen waren voor de strijders Peter van Dijk, Quyen Nguyen en Billy van de Clundert. Billy was uitgestapt en zou niet terugkeren.

En dan komt race drie. Je zou zeggen geen vuiltje aan de lucht voor Kevin, Jeroen en Pim die van de eerste plaatsen vertrokken.
Maar zoals gezegd Edgar "had het op zijn heupen". Weergaloos vocht hij zich naar voren, ook nu af en toe op de grens, maar binnen het toelaatbare. Een topper.
Hij was niet te houden en racete naar 1.
Hij nam Niels Mutser mee. Niels reed bekeken en volgde knap. Beiden reden Pim op vier seconden. Maar Pim deed goede zaken en zou via de derde positie het podium halen. Zijn eerste in de First.
Jeroen van As deed goede zaken en reed naar vier, maar niet nadat hij de heftige strijd met Niels en Vince Joseph in zijn voordeel had beslist na een paar knappe actie over en weer.
Jeroen werd dagwinnaar. Het was niet aan komen waaien, hij heeft er voor moeten vechten, maar het was verdiend.

Onze WK-ganger Ruben Boutens had het moeilijk maar vocht zich onder luide aanmoedigingen van zijn grote supportersgroep een weg naar zeven en eindigde net voor Kevin. Deze wist bij aanvang al dat het moeilijk zou worden in de gelote kart. Hij bleef maar net Joop van Grinsven en ZG-ers Mark van den Anker, Marcel Kerkhofs en Quyen Nguyen voor. Kevin moest al zijn ervaring en blokkunsten aanwenden, maar het loonde. Eindelijk weer een podiumplaats.

Dave Noija vocht te heftig met Annemarie en kreeg een penalty toebedeeld. Het was net TE Dave.
Paul Bax, Ivo van Strien, Peter van Dijk en Annemarie sloten de rijen. Ze werden door de inhaalactie van Dave door elkaar gehusseld.

En zo kwam er weer een eind aan een heerlijke racedag op het mooie zonnige circuit van Oldenzaal.

We gaan ons opmaken voor de volgende battle, weer outdoor, op 16 mei op het circuit van het Belgische Antwerp Karting.

Tot dan.